Advertentie

Negatieve invloed van steroïdgebruik op PD-(L)1-remming bij NSCLC

Het gebruik van corticosteroïden in een dosering vergelijkbaar met ≥ 10 mg prednison bij aanvang van de behandeling met een PD-(L)1-remmer gaat gepaard met slechtere uitkomsten bij patiënten met NSCLC. Deze uitkomsten verschenen onlangs in JCO.

PD-(L)1-remmers vormen tegenwoordig een belangrijk onderdeel van de behandeling van patiënten met longkanker. Hoewel ‘on-treatment’ gebruik van corticosteroïden voor de behandeling van immuungerelateerde bijwerkingen de werkzaamheid van PD-(L)1-remmers niet lijkt te beïnvloeden, is de potentiele impact van baseline corticosteroïden op het moment dat de PD-(L)1-remmer wordt gestart nog onbekend.

Negentig (14%) van de 640 patiënten met gevorderd NSCLC die in het Memorial Sloan Kettering Cancer Center of het Gustave Roussy Cancer Center werden behandeld met een PD-(L)1-remmer, gebruikten op baseline corticosteroïden in een dosering vergelijkbaar met ≥ 10 mg prednison. Veel voorkomende indicaties voor corticosteroïden waren dyspneu (33%), vermoeidheid (21%) en hersenmetastasen (19%).

In beide cohorten werd een verband gezien tussen baseline corticosteroïdgebruik en een lager responspercentage, een lagere progressievrije (PFS) en totale overleving (OS) onder behandeling van PD-(L)1-remmers. Ook na correctie voor rookgeschiedenis, performance status en hersenmetastasen in de voorgeschiedenis bleef er een significant verband bestaan tussen baseline corticosteroïdgebruik en een afgenomen PFS (hazard ratio 1,3; p = 0,03) en OS (HR 1,7; p < 0,001).


  • Bronverwijzing
    1. Arbour KC, Mezquita L, Long N, et al. Impact of Baseline Steroids on Efficacy of Programmed Cell Death-1 and Programmed Death-Ligand 1 Blockade in Patients With Non-Small-Cell Lung Cancer. J Clin Oncol. 2018;36:2872-2878.
Advertentie

U heeft nog enkele gratis artikelen binnen longziekten. Maak uw account aan om ongelimiteerd te lezen.